Σήμερα είναι μια μέρα από εκείνες που εκτιμάς την ζεστασιά και την θαλπωρή του σπιτιού σου. Καθόμαστε όλοι μαζί στο καθιστικό με το αναμμένο τζάκι και ο καθένας μας ασχολείται με ό, τι του αρέσει. Άλλος παίζει, άλλος διαβάζει, άλλος οργανώνεται για την επόμενη εβδομάδα.
Από τη μπαλκονόπορτα βλέπουμε τα σπουργιτάκια να έρχονται και να κάθονται πάνω στα ξύλα, ψάχνοντας για απάγκιο και λίγα ψίχουλα για να πάρουν δύναμη να αντέξουν το κρύο, τον αέρα, τη βροχή. Ο Θάνος που τα παρακολουθεί προσπαθώντας να μην κάνει απότομες κινήσεις και τα τρομάξει, πηγαίνει στην κουζίνα μόνος του και ετοιμάζει ένα μπολάκι με νερό κι ένα μπολάκι με τρίμματα από κουλουράκια και ψωμί. Τον είχα δει φυσικά, αλλά δεν ανακατεύτηκα, θέλοντας να τον αφήσω να ολοκληρώσει μόνος του, αυτό που σκέφτηκε. Ήθελε να βγάλει στη βεράντα φαγητό και νερό στα πουλάκια.
Τον βοήθησα να πάμε τα μπολάκια προσεκτικά στην βεράντα, βγαίνοντας από άλλη μπαλκονόπορτα για να μην τα τρομάξουμε και μπήκαμε πάλι μέσα για να τα δούμε αν θα πλησιάσουν την τροφή. Και η χαρά που πήρε πρώτα απ’ όλα ο Θάνος είναι απερίγραπτη, παρακολουθώντας τα να τσιμπούν το φαγητό τους.
Τότε λοιπόν άρχισε να σκέφτεται δυνατά. Μου είπε ότι θέλει να φτιάξουμε ένα σπιτάκι για τα πουλάκια ή και δύο σπιτάκια, δεν θα είναι δύσκολο, θα το σχεδιάσει εκείνος κι εμείς θα τον βοηθήσουμε να κόψει τα ξύλα στο μέγεθος που χρειάζεται. Έκανε και τα σχέδια στο χαρτί. Τη σκεπή θα την βάψει κόκκινη και το υπόλοιπο σπίτι θα είναι καφέ όπως ακριβώς τα ξύλα. Θα έχει και πορτούλα και παραθυράκι πάνω από την πορτούλα και μέσα θα είναι στρωμένο με φύλλα για να είναι μαλακά.
Και όπως έχει πάρει φόρα στα σχέδια και στις σκέψεις, με ρωτάει Μαμά, υπάρχει μέρα που βοηθάμε την πόλη; Νομίζω πώς κατάλαβα τι εννοούσε, αλλά τον ρώτησα για να μου αναλύσει περισσότερο τι ακριβώς με ρωτά.
-Να, λέω αν υπάρχει μια μέρα που μπορούμε να καθαρίσουμε εμείς τα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα, να φυτέψουμε καινούρια λουλουδάκια γιατί όλα ξεράθηκαν, να φτιάξουμε σπιτάκια για τα πουλάκια για να μην κρυώνουν….Δεν θα είναι δύσκολο, εγώ θα φτιάξω τα σχέδια, έχουμε μερικά εργαλεία εμείς, θα έχουν και οι γείτονες σκούπες και φαράσια, θα πάρουμε και λουλουδάκια…. Μετά θα ταΐζουμε εμείς τα πουλάκια κάθε μέρα. Θέλω να είναι όμορφο το σπίτι μας, η βεράντα μας, αλλά και η γειτονιά μας. Υπάρχει μια μέρα που βοηθάμε την πόλη;
-Είναι πολύ ωραία η ιδέα σου Θάνο μου !!! Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη τέτοια μέρα, αλλά αν προσπαθήσουμε, αν κάνουμε την αρχή, αν το πούμε και στους φίλους σου στο σχολείο, αλλά και δίπλα στον Ορέστη, ίσως και να υπάρξει! Θέλεις ;
-Ναι!!!!
γονείς, Ενεργοί πολίτες, παιδιά




Τι τρυφερό , τι όμορφη σκέψη! Αθώα και τόσο λυτρωτική για τις γενιές που έρχονται, που εμείς μεγαλώνουμε…
Το δικό μου μεγάλο αγόρι τραγουδάει όλη την ημέρα το σπουργιτάκι!!
Περιμένω φώτος από το έτοιμο πια σπιτάκι!
[...] δεν είναι η μόνη περήφανη μαμά… για διαβάστε και την Vivi και πως της δημιούργησε ανάλογα συναισθήματα και ο [...]
Διάβασα την τέλεια ανάρτηση σου με την τροφή για τα πουλάκια και συγκινήθηκα με το παλικαράκι σου.Είχα κατά νου μου να κάνω αύριο μια παρόμοια ανάρτηση για τα πουλιά τώρα το Χειμώνα και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να προσθέσω την ανάρτηση σου ως σύνδεσμο.Φιλιά
Σήμερα που είχε τόσο κρύο, ο μικρός γύρισε λιγάκι άρρωστος από το σχολείο (προεόρτια ωτίτιδας νομίζω), αλλά παρόλα αυτά η πρώτη του σκέψη ήταν ότι έπρεπε να βάλει ψιχουλάκια στο μπολάκι! Μακάρι οι ψυχές μας να παρέμεναν όπως των μικρών παιδιών!
@Litsa Μόλις το φτιάξουμε το πρώτο σπιτάκι εννοείται ότι θα έχει την τιμητική του με ένα ολόδικό του ποστ.
@μαμά…δες μπαμπά…δες σας ευχαριστώ και πάλι για την αναδημοσίευση, αλλά κυρίως γιατί μέσα από εσάς γνωρίζω τόσους άλλους γονείς και μοιράζομαι μαζί με όλους σας σκέψεις, συναισθήματα, ανησυχίες…
@Katerina είναι υπέροχο να νιώθεις ότι το παιδί σου, πέρα από εσένα, συγκινεί και τους άλλους με τον τρόπο που σκέφτεται. Φυσικά και μπορείς να χρησιμοποιήσεις την ανάρτησή μου. Περιμένω με χαρά να διαβάσω το ποστ σου!!!
πόσο, μα πόσο ΦΥΣΙΚΑ και απλά σκέφτονται τα παιδιά μας… όταν τ’ αφήνουμε να σκεφτούν ελεύθερα