Πώς θα καταφέρουμε οι Έλληνες να αλλάξουμε το σκηνικό;

Αυξάνονται συνεχώς εκείνοι που κατηγορούν εμάς τους Έλληνες, ότι ως λαός είμαστε κάτι σαν την χειρότερη φάρα του κόσμου. Μας χαρακτηρίζουν συνολικά ως τεμπέληδες, ψεύτες, κλέφτες, παρτάκηδες, φοροφυγάδες, εισφοροφυγάδες, αντιπαραγωγικούς, κομπιναδόρους και άλλα πολλά. Και δεν μας κατηγορούν μόνο οι ξένοι, αλλά και μια μερίδα Ελλήνων συμπολιτών μας, όπως και μια μερίδα πολιτικών, μεταξύ των οποίων και Ελλήνων πολιτικών. Μας χαρακτηρίζουν ως βολεμένους, που τόσα χρόνια απλά τρώγαμε και ζούσαμε με δανεικά και τώρα που χάνουμε τη βόλεψή μας, δεν μας αρέσει και λέμε «Δεν πληρώνουμε».

Αφού λοιπόν είμαστε όλα τα παραπάνω, κατά την άποψη πολλών , δεν νομιμοποιούμαστε και δεν δικαιούμαστε να μιλάμε τώρα. Τώρα οφείλουμε να συνεχίσουμε να μην αντιδρούμε και να δεχθούμε ήσυχα, με σεμνότητα και ταπεινότητα, τις συνέπειες του ως τώρα βολέματός μας.

Δεν θα διαφωνήσω σε όλους τους χαρακτηρισμούς, γιατί σίγουρα υπάρχουν και ανάμεσα στους Έλληνες, πολλοί φοροφυγάδες και ψεύτες και κλέφτες και ότι άλλο υπάρχει τέλος πάντων σε κάθε χώρα του πλανήτη. Δεν είναι ελληνική πατέντα. Δεν θα διαφωνίσω ότι για αρκετά χρόνια δεν αντιδράσαμε δυναμικά σε καταστάσεις που διαδραματίζονταν στη χώρα μας. Όμως δεν είναι έτσι οι Έλληνες στο σύνολό τους. Με τις γενικεύσεις διαφωνώ με κάθε τρόπο.

Σκέφτομαι ότι ακόμη και τώρα που ο λαός είναι στους δρόμους, που τρώει ξύλο και εισπνέει χημικά, που αντιδράμε με κάθε μέσο που διαθέτει ο καθένας, που γράφουμε και συζητάμε πολιτικά, κάτι που δεν κάναμε με το ίδιο ενδιαφέρον στο παρελθόν… σκέφτομαι ότι ακόμη και τώρα λοιπόν δεν καταφέρνουμε να αλλάξουμε τα σχέδια των ισχυρών, των πολιτικών μαριονετών, των αγορών και των λοιπών παραγόντων που έχουν τον έλεγχο του χρέους στον πλανήτη. Έξω πέφτει ξύλο και χημικά κι εκείνοι μέσα ψηφίζουν κανονικά θεωρώντας ότι σώζουν την χώρα κι εμάς τα χαϊβάνια που δεν ξέρουμε και κάνουμε λάθος.

Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τα πράγματα πιο πριν, αφού δεν μπορούμε ούτε και τώρα να επηρεάσουμε τις αποφάσεις που λαμβάνονται για εμάς από τους άλλους.

Ποιος μας ενημέρωσε με ειλικρίνεια για την πραγματική κατάσταση της χώρας μας, ώστε να κινηθούμε αναλόγως πιο πριν;

Μήπως ενημερωθήκαμε ότι η χώρα βρίσκεται λίγα βήματα πριν τον γκρεμό, όταν ο Πρωθυπουργός της χώρας ωθούσε τους πολίτες να εμπιστευτούν το ΧΑΑ, την ισχυρή οικονομία μας και να επενδύσουν; Όχι και γι’ αυτό επενδύσαμε για να αναπτυχθούμε επιχειρηματικά, για να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας, για να αποκτήσουμε ένα δικό μας σπίτι.

Μήπως ενημερωθήκαμε για την πραγματική κατάσταση όταν ετοιμάζαμε μεγάλα έργα και φιλοξενούσαμε τους Ολυμπιακούς αγώνες; Όχι, δεν ενημερωθήκαμε και μάλιστα πιστέψαμε σε μεγαλεπίβολα σχέδια ανάπτυξης κάθε μορφής τουρισμού, πολιτισμού, επιχειρηματικότητας.

Μήπως ενημερωθήκαμε για τα δημόσια χρέη μας, όταν κανείς δεν ρώτησε τους πολίτες για τις δανειακές συμβάσεις που συνάπτονταν; Όχι, κανείς δεν είπε την αλήθεια και εξακολουθεί να μη τη λέει.

Σε κάθε εταιρεία, ακόμη και στο μικρότερο μαγαζί, ένας βασικός κανόνας είναι να μην μένουν ανοιχτά υπόλοιπα και αν κάποια είναι ελεύθερα, έχουν σίγουρα ένα όριο ασφαλείας, πέρα από το οποίο η επιχείρηση απαιτεί να πληρωθεί το υπόλοιπο για να συνεχίσει να συνεργάζεται με τον πελάτη, ενώ ενεργοποιεί και τον ανάλογο μηχανισμό αναγκαστικής είσπραξης. Στην χώρα μας, ποιος ελεγκτικός μηχανισμός λειτούργησε με τον ίδιο τρόπο για να εμποδίσει ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο να ξεπεράσει σε χρέη προς το δημόσιο τις πολλές (πάρα πολλές) χιλιάδες ευρώ; Γιατί αφήσαμε να υπάρχουν μεγαλο-οφειλέτες, με ποσά που πλέον δεν μπορούν να εισπραχθούν; Γιατί δεν ενεργοποιήθηκαν μηχανισμοί για την τακτοποίηση των υπολοίπων όταν αυτά ήταν πχ 10.000 ευρώ και τα άφησαν να γίνουν πχ  1.000.000 ευρω, που δεν θα εισπραχθούν ποτέ, αφήνοντας ταυτόχρονα αυτά τα νομικά και φυσικά πρόσωπα να δραστηριοποιούνται κανονικότητα στην καθημερινότητά τους και στις επιχειρηματικές τους συναλλαγές; Γιατί ο νυν Πρωθυπουργός υπολόγιζε σε αυτά τα λεφτά, λέγοντας προεκλογικά «λεφτά υπάρχουν», ενώ ήξερε ότι αυτά δεν θα εισπραχθούν ποτέ; Πόσα εισέπραξε από αυτά και πόσα από νέους φόρους, έκτακτες εισφορές, έκτακτα τέλη και μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις, παροχές υγείας, παιδείας και άλλων ανταποδοτικών παροχών;

Μήπως είχαμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε εμείς τον νόμο περί ευθύνης υπουργών και δεν το κάναμε, γι’ αυτό και δεν τιμωρείται κανείς; Μήπως είχαμε τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς για προσλήψεις, μισθούς, επιδόματα και παροχές στο δημόσιο; Μήπως μπορούμε εμείς να ασκούμε έλεγχο στο κυβερνητικό έργο;

Εμείς έχουμε τη δυνατότητα να ψηφίζουμε και εκείνοι που εκλέγονται έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν και να παρεμβαίνουν. Το κάνουν; Σε μεγάλο ποσοστό δεν το κάνουν κι εδώ είναι η δική μας τεράστια ευθύνη όταν τους στέλνουμε στη Βουλή χωρίς να κρίνουμε αν είναι κατάλληλοι για να μας εκπροσωπήσουν, ή όταν τους ξανά-στέλνουμε στη Βουλή, ενώ έχουν αποδειχθεί κατώτεροι των περιστάσεων.

Πότε τιμωρήθηκε σε αυτή την χώρα ένας από εκείνους που έβλαψαν την κοινωνία, τη χώρα, το δημόσιο συμφέρον;  Πότε λειτούργησε ανεξάρτητα η δικαιοσύνη; Πότε δεν υπήρξαν παραθυράκια φωτογραφικού χαρακτήρα;

Μήπως πρέπει να γίνουμε εμείς «αστυνόμοι» στους συμπολίτες μας; Πρέπει πρωτίστως να δουλέψουμε και να εκμεταλλευτούμε την ενέργειά μας για να παράγουμε έργο. Έχουμε υποχρέωση ταυτόχρονα να μην βλάπτουμε οι ίδιοι το δημόσιο συμφέρον, αλλά και να διορθώνουμε ότι μπορούμε από αυτά που βλέπουμε να γίνονται από τον διπλανό μας και δεν οφελούν το κοινό συμφέρον. Είναι όμως δυνατό να υποκαταστήσουμε εμείς τους μηχανισμούς της πολιτείας, επειδή αυτοί παρασιτούν και δεν λειτουργούν, ή αν λειτουργούν, ασχολούνται με τους γαύρους και αφήνουν ανενόχλητους τους καρχαρίες; Να τα βάλουμε εμείς και με τους καρχαρίες; Να τα βάλουμε, δεν έχω αντίρρηση, αλλά δεν μπορώ μόνη μου και τους καρχαρίες. Μπορείτε πολλοί ακόμη για να το κάνουμε μαζί;

Για να μη μακρυγορώ, δεν θα ρωτήσω τους Έλληνες που μας καταγορούν ως τον χειρότερο λαό του κόσμου. Δεν θέλω καν να απευθυνθώ σε αυτούς που ζουν εδώ, που βιώνουν την κατάσταση από πρώτο χέρι και όμως κατηγορούν όσους αντιδρούν έστω και τώρα, λες και δεν έπρεπε ποτέ να αντιδράσουν, λες και δεν έπρεπε ποτέ να ξυπνήσουν, λες και πρέπει να συνεχίσουν να τιμωρούνται για πάντα εξαιτίας της ως τώρα αδράνειάς τους και της ψήφου τους, λες και αυτοί που κατηγορούν τους άλλους Έλληνες είναι οι αναμάρτητοι της υπόθεσης.

Θα κάνω στους ξένους, στους πολίτες άλλων χωρών, το εξής απλό ερώτημα : Έχετε ζήσει σε ένα περιβάλλον που ο εκάστοτε υπεύθυνος δεν αναλαμβάνει ποτέ την ευθυνη και δεν τιμωρείται ποτέ, ενώ εσείς καλείστε διαρκώς να πληρώσετε το μάρμαρο; Αν όχι, τότε καταλαβαίνω γιατί δεν μπορείτε να νιώσετε, εμάς τους απλούς πολίτες που παλεύουμε μόνοι μας στα κύματα που σηκώνουν άλλοι και δεν αντέχουμε πια να πληρώνουμε χρέη, τα οποία δεν δημιουργήθηκαν από εμάς με προηγούμενη ξεκάθαρη ενημέρωσή μας, αλλά ούτε και με τη δική μας υπογραφή!

Θέλουμε πρώτα να ζήσουμε, να ταϊσουμε, να μορφώσουμε τα παιδιά μας (που μέχρι τώρα δεν έχουν βιβλία και δεν υπάρχουν όλες οι ειδικότητες στο σχολείο ακόμη) και αυτό δεν μπορεί κανένα δημόσιο χρέος να μας το στερήσει. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να καταστρέφονται οι ζωές μας και οι ζωές των παιδιών μας για το ατύπωτο χρήμα, για τόκους επί τόκων και για τα κέρδη των επιτήδειων, όσο οι πολιτικοί και όλοι οι άλλοι εμπλεκόμενοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν και να βρουν λύση.

Αν αυτό είναι κακό, τότε εγώ πρώτη είμαι ο χειρότερος εχθρός της χώρας μου. Γιατί βάζω πρώτα το φαγητό και τη στέγη του παιδιού μου, έστω σε μια φτωχή αλλά ελεύθερη χώρα και μετά οποιοδήποτε έκτακτο τέλος για την αποπληρωμή τόκων και την εξασφάλιση μιας ακόμη δόσης, που συνεπάγονται την υποδούλωσή μου και την ποδοπάτηση των συνταγματικών μου δικαιωμάτων. Θα ήθελα οι εταίροι μας να μας βοηθήσουν ώστε να αποκτήσουμε παραγωγή, να έχουμε όλοι δουλειά, να υπάρξει ανάπτυξη και όχι να συνεχίσουν να μας δανείζουν και για τα δάνεια προς εμάς, να φορολογούνται πολίτες άλλων χωρών. Αυτό πρέπει να σταματήσει! Δεν μπορώ να καταλάβω όμως με ποιον τρόπο τελικά, μπορούμε να το σταματήσουμε.