Η επιστροφή στο χωριό

Εγώ δεν θα έλεγα ότι είμαι παιδί της φύσης ή του χωριού, γιατί δεν μεγάλωσα και δεν έζησα σε ένα τέτοιο. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια επαρχιακή πόλη, όταν όμως ακόμη δεν είχε τσιμέντο παντού και όταν κυλιόμασταν στα χώματα.

Ο άντρας μου όμως κατάγεται από ένα όμορφο χωριό της Αρκαδίας, το οποίο μου αρέσει κι εμένα πολύ και αρέσει επίσης και στον γιο μας. Αυτό το χωριό λοιπόν, όπως και τα περισσότερα ορεινά χωριά της χώρας μας έχει απομείνει με λίγους μόνιμους κατοίκους εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι γέροντες και οι οικογένειες με παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο είναι μόλις 4. Τα παιδιά φυσικά πηγαίνουν σχολείο στο διπλανό χωριό και λύκειο σε ένα πιο μακρινό χωριό.

"Να ανησυχείτε γι' αυτούς που δεν έχουν χωριό να πάνε"

Τους τελευταίους μήνες μαθαίνουμε κάθε μήνα και για ένα ακόμη σπίτι στο χωριό που άνοιξε και πάλι και φιλοξενεί μόνιμα πια τους ανθρώπους που μετακόμισαν από την Αθήνα με σκοπό να φτιάξουν τη ζωή τους πλέον στην επαρχία.

Κι εγώ χαίρομαι πολύ γι’ αυτό, γιατί έτσι επανέρχεται η ζωή στο χωριό, γιατί στο καφενείο θα συναντάμε όλο και περισσότερους νέους, γιατί τα χωράφια θα βγάλουν και πάλι καρπούς, γιατί θα ενδιαφερθεί περισσότερο η τοπική αυτοδιοίκηση για το οδικό δίκτυο, την ύδρευση, τα απορρίμματα, γιατί θα ζωντανέψουν οι πλατείες όλο τον χρόνο, γιατί …. έτσι ίσως πάρουμε κι εμείς ευκολότερα την απόφαση να φτιάξουμε από την αρχή την ζωή μας σε ένα πιο ήρεμο περιβάλλον!

Και δεν με φοβίζει αν θα κουραστούμε για να καλλιεργήσουμε πατάτες. Δεν με φοβίζει το ότι θα κοπιάσουμε τόσους μήνες για να βγάλουμε μια μικρή παραγωγή, που θα χρειαζόμασταν μερικά ευρώ για να την αγοράσουμε από τον μανάβη. Μήπως και τώρα δεν κοπιάζω για κάτι που αφορά στη δουλειά μου και ίσως δεν αποδίδει τους καρπούς που περίμενα; Όχι λοιπόν κύριε Καμπουράκη, δεν θα με κρατήσει ο φόβος μιας πιθανής απογοήτευσης τέτοιου είδους, μακριά από έναν πιο ήσυχο ύπνο τα βράδια και μακριά από δημιουργικές ασχολίες που θέλω να έχω, αλλά τώρα δεν μπορώ, δεν προλαβαίνω ή δεν έχω καθαρό μυαλό για να ασχοληθώ. Ούτε και ο φόβος των όσων θα ακούω από τους παππούδες που θα συναντώ στα καφενεία, θα με κρατήσει μακριά από μια πιο ήρεμη καθημερινότητα. Γιατί με τους ανθρώπους συζητάς για ότι θέλεις να συζητήσεις. Και αν δεν θέλεις να συζητήσεις για σύνορα χωραφιών, μπορείς να συζητήσεις μαζί τους για τον παραδοσιακό τρόπο που έπηζαν το τυρί και να μάθεις κάτι παραπάνω από την πείρα τους.

Από το να απογοητεύουμε τους ανθρώπους πριν καν πάνε στο χωριό τους, προτιμώ να κοιτάμε αυτή την προοπτική με μια ποιο αισιόδοξη ματιά. Δεν σημαίνει ότι όσοι πάμε στα χωριά μας θα γίνουμε απαραίτητα και επαγγελματίες αγρότες. Προτιμώ να προσπαθήσουμε για να ζωντανέψουν και πάλι τα όμορφα ελληνικά χωριά, να επιδιώξουμε να ανοίξουν πάλι σχολεία της επαρχίας. Δεν θα είναι καλύτερα να αποσυμφορηθούν οι πόλεις, να νιώσουμε ελεύθεροι από όσα μας στριμώχνουν στα διαμερίσματά μας και στα γραφεία μας, να αναπτύξουμε νέες μορφές απασχόλησης & επιχειρηματικότητας, που δεν θα μας υποχρεώνουν να είμαστε περιορισμένοι στα όρια της αφιλόξενης πια Αθήνας; Και όσο περισσότεροι θα γυρίζουν στα χωριά τους, τόσο θα βελτιώνονται οι συνθήκες.  Η αρχή θα είναι δύσκολη, αλλά μήπως αξίζει να προσπαθήσουμε γιατί η συνέχεια θα γίνεται όλο και καλύτερη;