Σήμερα ο Θανάσης γύρισε από το σχολείο και μαζί με διάφορα νέα που έφερε μαζί του, έβγαλε από την τσέπη του μπουφάν του ένα διπλωμένο χαρτί, έχοντας στο προσωπάκι του ένα συνωμοτικό ύφος.

Το ξεδιπλώνει και μου λέει

- Μαμά, έφτιαξα τον χάρτη του θησαυρού!

- Ποιου θησαυρού αγόρι μου;

- Του θησαυρού που κρύβεται στην άλλη άκρη της γης! Να, δες!

Και αρχίζει να μου εξηγεί την πορεία και τα σημεία του χάρτη. Και ήταν τόσο γλυκιά και παραστατική η περιγραφή, που ένιωσα εγώ σαν παιδί που ακούει παραμύθι!

Με την άδειά του, το φωτογράφησα χωρίς να φαίνονται οι λεπτομέρειες, όπως μου ζήτησε και σας γράφω γι’ αυτό χωρίς να σας αποκαλύψω όλες τις παγίδες που σας περιμένουν, αν ψάξετε να βρείτε τον θησαυρό!

Το κυνήγι του θησαυρού μόλις ξεκίνησε

Αυτά πρέπει να τα γνωρίζουν μόνο εκείνος και οι φίλοι του που ξεκίνησαν το κυνήγι του θησαυρού για να βοηθήσουν τον κόσμο! Κι έχουν να περάσουν με επιτυχία τη λίμνη της φωτιάς, να ανέβουν και να κατέβουν τα χρυσά βουνά, να νικήσουν το σαρκοφάγο φυτό…. δεν είναι καθόλου απλά τα πράγματα!

Αυτές οι μέρες δεν καταλαβαίνω πώς περνούν. Έχω πάρα πολύ δουλειά και ταυτόχρονα ένα σωρό άλλες υποχρεώσεις. Έχω τόσο ωραία projects στο μυαλό μου για να κάνουμε μαζί με τον Θάνο και δεν τα καταφέρνουμε λόγω χρόνου, γιατί έχει και αρκετή μελέτη για το σχολείο αυτόν τον καιρό.

Κοιμάμαι λίγες ώρες, γιατί μετά το ένθετο της ημέρας στον ρόλο της μαμάς – δασκάλας ξαναπαίρνω τον ρόλο της εργαζόμενης μέχρι πολύ αργά και φυσικά το πρωί δεν ακούω το ξυπνητήρι. Τα τελευταία πρωινά έρχεται ο μικρός να μου μιλήσει – που ευτυχώς ξυπνά μόνος του νωρίς – για να αρχίσουμε να τρέχουμε μήπως και προλάβουμε να φτάσουμε στο σχολείο τουλάχιστον την ώρα που θα χτυπήσει το κουδούνι.

Με λίγα λόγια γίνεται πανικός και αυτά που γράφω τώρα, τα γράφω για εκτόνωση! Γιατί νιώθω ότι αν τα μοιραστώ θα είναι λιγότερο το βάρος που νιώθω.

Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να δοκιμάσω μετά το σχολείο – και πριν τον πρωινό καφέ και την έναρξη της δουλειάς – να πάω στο super market, γιατί μάλλον δεν θα προλάβαινα πάλι αν το άφηνα για το απόγευμα. Πήγα λοιπόν και ψώνισα με απόλυτη ησυχία και μάλιστα σχετικά γρήγορα. Στο μανάβικο όμως με περίμενε μια όμορφη εικόνα, που ξαφνικά με χαλάρωσε και μου έκοψε την φούρια που είχα για να τα κάνω όλα γρήγορα – γρήγορα και να προλάβω να γυρίσω για να αναλάβω τον επόμενο ρόλο.

Ανάμεσα στις ντομάτες, τα λάχανα και τα πορτοκάλια (!) στεκόταν ένα μικρό στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο!

Το Χριστουγεννιάτικο δεντράκι στον πάγκο του μανάβικου

Ο Τάσος, που είναι συχνά υπεύθυνος στο μανάβικο του super market, είναι ένα πολύ γελαστό, ευγενικό και αισιόδοξο παιδί. Μου είπε λοιπόν ότι έφερε το δεντράκι από το σπίτι του και το στόλισε με δικά του στολίδια, παρόλο που του έλεγαν ότι δεν χρειάζεται, γιατί θα φτιάξουν ένα μεγάλο Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην είσοδο.

Εκείνος όμως ήθελε να στολίσει τον πάγκο του και το έκανε. Και ήταν πολύ καλή η σκέψη του, γιατί βλέποντας κάτι διαφορετικό ανάμεσα σε άλλες αναμενόμενες – για τον χώρο στον οποίο βρίσκεσαι - εικόνες, αλλάζει αμέσως το σκηνικό και κυρίως η διάθεσή σου.

Τελικά, ακόμη και ένα τόσο δα χριστουγεννιάτικο δεντράκι μπορεί να τραβήξει την προσοχή σου και να σου θυμίσει ότι έχεις δικαίωμα να ρίξεις ρυθμούς και να απολαύσεις για λίγο κάτι που ξεχωρίζει, κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα από όλα τα άλλα!

Εγώ δεν θα έλεγα ότι είμαι παιδί της φύσης ή του χωριού, γιατί δεν μεγάλωσα και δεν έζησα σε ένα τέτοιο. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια επαρχιακή πόλη, όταν όμως ακόμη δεν είχε τσιμέντο παντού και όταν κυλιόμασταν στα χώματα.

Ο άντρας μου όμως κατάγεται από ένα όμορφο χωριό της Αρκαδίας, το οποίο μου αρέσει κι εμένα πολύ και αρέσει επίσης και στον γιο μας. Αυτό το χωριό λοιπόν, όπως και τα περισσότερα ορεινά χωριά της χώρας μας έχει απομείνει με λίγους μόνιμους κατοίκους εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι γέροντες και οι οικογένειες με παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο είναι μόλις 4. Τα παιδιά φυσικά πηγαίνουν σχολείο στο διπλανό χωριό και λύκειο σε ένα πιο μακρινό χωριό.

"Να ανησυχείτε γι' αυτούς που δεν έχουν χωριό να πάνε"

Τους τελευταίους μήνες μαθαίνουμε κάθε μήνα και για ένα ακόμη σπίτι στο χωριό που άνοιξε και πάλι και φιλοξενεί μόνιμα πια τους ανθρώπους που μετακόμισαν από την Αθήνα με σκοπό να φτιάξουν τη ζωή τους πλέον στην επαρχία.

Κι εγώ χαίρομαι πολύ γι’ αυτό, γιατί έτσι επανέρχεται η ζωή στο χωριό, γιατί στο καφενείο θα συναντάμε όλο Read more

Τις τελευταίες μέρες βλέπω σε όλο και περισσότερους τοίχους φίλων μου στο facebook το παρακάτω status (αυτούσιο ή με μικρές αλλαγές):

Επιλέξτε να αγοράσετε όλα τα δώρα σας για τα Χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά από μικρά εμπορικά μαγαζιά στην γειτονιά σας, Αφήστε τα χρήματά σας στους απλούς ανθρώπους, και όχι σε μεγάλες εταιρείες, και έτσι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορέσουν να κάνουν Καλά Χριστούγεννα φέτος. Ας υποστηρίξουμε αυτήν την πρωτοβουλία ! Αντιγραφή και επικόλληση στον τοίχο σας…

Επειδή κατά την γνώμη μου η κρίση δεν είναι ακριβώς οικονομική, ή έστω δεν είναι μόνο οικονομική κι επειδή όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν καλά Χριστούγεννα, όπως και καλή Πρωτοχρονιά, όπως και καλό Πάσχα και καλό καλοκαίρι και βασικά πρέπει να έχουμε όλοι και του χρόνου δουλειά και χρήματα για να ζήσουμε, θέλω να γράψω αυτά που σκέφτομαι εδώ και καιρό, αλλά όλο το ανέβαλα.

Βασικό ζητούμενο είναι τα λιγοστά χρήματα που έχουν απομείνει, να κυκλοφορούν επί Ελληνικού εδάφους και να μένουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες, στο ποσοστό που τους αναλογεί (αφαιρώντας δηλαδή τα χρήματα που φεύγουν από την χώρα αναγκαστικά λόγω των εισαγωγών σε ότι αφορά σε εμπορεύματα και προϊόντα, αλλά και από εμβάσματα σε φοιτητές του εξωτερικού).

Έτσι θα έχουμε όλοι δουλειά, θα μπορούμε να γεμίζουμε το ψυγείο του σπιτιού μας, θα προσφέρουμε στα παιδιά μας ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, τα δημόσια σχολεία θα έχουν βιβλία, τα νοσοκομεία θα λειτουργούν, θα έχουν προσωπικό και υλικά που χρειάζονται, οι γονείς μας θα παίρνουν την σύνταξή τους κλπ.

Για να γίνει αυτό πρέπει όλοι οι Έλληνες, όποια θέση και να έχουμε στην εμπορική αλυσίδα (και όχι μόνο σε αυτή) να αλλάξουμε νοοτροπία και συνήθειες.

Και φυσικά θα πρέπει να γίνουν τεράστιες αλλαγές για την επιχειρηματικότητα, την παραγωγή και το φορολογικό καθεστώς στην Ελλάδα. Επειδή όμως αυτές φαίνεται ότι θα καθυστερήσουν (μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις κάνουν πάντα το αντίθετο από αυτό που λέει η λογική, το ίδιο και οι επιμέρους φορείς όπως οι αγροτικοί) και επειδή χωρά πάρα πολύ συζήτηση γι’ αυτές και δεν είναι αντικείμενο αυτής της ανάρτησης, ας δούμε τουλάχιστον τι μπορούμε να κάνουμε άμεσα εμείς ως μέλη αυτής της κοινότητας.

Καταναλωτές

1. Προτιμούμε όσο και όπου μπορούμε τα ελληνικά προϊόντα και τις υπηρεσίες που παρέχουν ελληνικές εταιρείες. Υπάρχουν καναπέδες ελληνικής κατασκευής, υπάρχουν ελληνικά ρούχα & παπούτσια, υπάρχουν ελληνικοί εναλλακτικοί πάροχοι τηλεφωνίας, υπάρχουν ελληνικά e-shop, υπάρχουν ελληνικά ζυμαρικά, υπάρχουν ωραιότατα ελληνικά μήλα. Εμείς γιατί επιμένουμε στις εισαγόμενες μπανάνες; Read more

Όταν περνούν σχεδόν 8 χρόνια για να δεις για πρώτη φορά τι είχαν τραβήξει 3 κάμερες κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με φίλους…. πονάει το στομάχι σου από το γέλιο και τσούζουν τα μάτια σου από τα δάκρυα, μέχρι την επόμενη μέρα το μεσημέρι!

Τότε ήμασταν τρία νιόπαντρα ζευγάρια και σήμερα είμαστε τρία ζευγάρια που νιώθουμε ακόμη νιόπαντρα, αν και γίναμε όλοι μας μαμάδες και μπαμπάδες, συνολικά τεσσάρων παιδιών, για τα οποία ελπίζουμε ότι κάποτε, παρέα με τα δικά τους ζευγάρια, θα κάνουν ένα ταξίδι αξέχαστο, όπως και το δικό μας!

Από τότε έχουμε πάει πολλές εκδρομές και μερικά ταξίδια κοντινά ή μακρινά, έχουμε περάσει μαζί διακοπές, έχουμε συναντηθεί πολλές φορές ο ένας στο σπίτι του άλλου, όμως εκείνο το ταξίδι στην Πράγα εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στα ωραιότερα που έχουμε ζήσει. Λίγο η πόλη, λίγο η σύνθεση της παρέας, λίγο η διάθεσή μας, λίγο η ανεμελιά που είχαμε τότε, λίγο η πρώτη φορά που πηγαίναμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στο εξωτερικό, του δώσαμε χαρακτηριστικά εκδρομής με το σχολείο που θυμάσαι όσα χρόνια και να περάσουν.

Ένα αξέχαστο ταξίδι στην Πράγα - Photo from freefoto.com - Ian Britton

Είδαμε ξανά τους εαυτούς μας νεότερους, κουκουλωμένους μέχρι τα αυτιά και θυμηθήκαμε το μαρτύριο του ντύσου … ξε-ντύσου κάθε φορά που μπαίναμε σε ένα ζεστό μέρος. Είδαμε ξανά τους δρόμους που περπατήσαμε, τα εστιατόρια που φάγαμε, θυμηθήκαμε Read more

Σήμερα η τσάντα του Θανάση γυρίζοντας από το σχολείο έκρυβε για μένα μια μικρή έκπληξη, χωρίς βέβαια να το ξέρει και χωρίς να μπορεί να το καταλάβει!

Η έκπληξη ήταν οι ζωγραφιές που μου έδειξε πως έκανε σήμερα, παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου. Η μία παρουσίαζε ένα ερπυστριοφόρο μπροστά στην είσοδο του Πολυτεχνείου και η άλλη ένα ελικόπτερο!

Η ζωγραφιά του Θάνου για το Πολυτεχνείο

Η ζωγραφιά με το ελικόπτερο

Μου ήταν λοιπόν αδύνατο να μην σκεφτώ συνειρμικά την σημερινή πολιτική κατάσταση και τη συζήτηση που γίνεται τους τελευταίους μήνες περί ελικοπτέρων! Βλέποντας το ελικόπτερο δίπλα στη ζωγραφιά για το Πολυτεχνείο, δεν ξέρω πώς να το εκλάβω… ως αστείο, ως σημάδι, ως σύμπτωση, ως …. τι;

Εύχομαι μόνο να έχουμε γενικώς καλά ξεμπερδέματα!

Σήμερα είναι μια μέρα από εκείνες που εκτιμάς την ζεστασιά και την θαλπωρή του σπιτιού σου. Καθόμαστε όλοι μαζί στο καθιστικό με το αναμμένο τζάκι και ο καθένας μας ασχολείται με ό, τι του αρέσει. Άλλος παίζει, άλλος διαβάζει, άλλος οργανώνεται για την επόμενη εβδομάδα.

Αν αφήναμε τα παιδιά να κυβερνήσουν ο κόσμος θα ήταν παράδεισος !

Από τη μπαλκονόπορτα βλέπουμε τα σπουργιτάκια να έρχονται και να κάθονται πάνω στα ξύλα, ψάχνοντας για απάγκιο και λίγα ψίχουλα για να πάρουν δύναμη να αντέξουν το κρύο, τον αέρα, τη βροχή. Ο Θάνος που τα παρακολουθεί προσπαθώντας να μην κάνει απότομες κινήσεις και τα τρομάξει, πηγαίνει στην κουζίνα μόνος του και ετοιμάζει ένα μπολάκι με νερό κι ένα μπολάκι με τρίμματα από κουλουράκια και ψωμί. Τον είχα δει φυσικά, αλλά δεν ανακατεύτηκα, θέλοντας να τον αφήσω να ολοκληρώσει μόνος του, αυτό που σκέφτηκε. Ήθελε να βγάλει στη βεράντα φαγητό και νερό στα πουλάκια.

Τον βοήθησα να πάμε τα μπολάκια προσεκτικά στην βεράντα, βγαίνοντας από άλλη μπαλκονόπορτα για να μην τα τρομάξουμε και μπήκαμε πάλι μέσα για να τα Read more

Αυξάνονται συνεχώς εκείνοι που κατηγορούν εμάς τους Έλληνες, ότι ως λαός είμαστε κάτι σαν την χειρότερη φάρα του κόσμου. Μας χαρακτηρίζουν συνολικά ως τεμπέληδες, ψεύτες, κλέφτες, παρτάκηδες, φοροφυγάδες, εισφοροφυγάδες, αντιπαραγωγικούς, κομπιναδόρους και άλλα πολλά. Και δεν μας κατηγορούν μόνο οι ξένοι, αλλά και μια μερίδα Ελλήνων συμπολιτών μας, όπως και μια μερίδα πολιτικών, μεταξύ των οποίων και Ελλήνων πολιτικών. Μας χαρακτηρίζουν ως βολεμένους, που τόσα χρόνια απλά τρώγαμε και ζούσαμε με δανεικά και τώρα που χάνουμε τη βόλεψή μας, δεν μας αρέσει και λέμε «Δεν πληρώνουμε».

Αφού λοιπόν είμαστε όλα τα παραπάνω, κατά την άποψη πολλών , δεν νομιμοποιούμαστε και δεν δικαιούμαστε να μιλάμε τώρα. Τώρα οφείλουμε να συνεχίσουμε να μην αντιδρούμε και να δεχθούμε ήσυχα, με σεμνότητα και ταπεινότητα, τις συνέπειες του ως τώρα βολέματός μας.

Δεν θα διαφωνήσω σε όλους τους χαρακτηρισμούς, γιατί σίγουρα υπάρχουν και ανάμεσα στους Έλληνες, πολλοί φοροφυγάδες και ψεύτες και κλέφτες και ότι άλλο υπάρχει τέλος πάντων σε κάθε χώρα του πλανήτη. Δεν είναι ελληνική πατέντα. Δεν θα διαφωνίσω ότι για αρκετά χρόνια δεν αντιδράσαμε δυναμικά σε καταστάσεις που διαδραματίζονταν στη χώρα μας. Όμως Read more

Κι εκεί που λαμβάνω το ένα e-mail μετά το άλλο με εκκρεμότητες που αφορούν τη δουλειά και προσπαθώ να τα διευθετώ δύο – δύο μαζί (αυτό που λένε τρεχάτε ποδαράκια μου…), να σου κι ένα e-mail για νέο σχόλιο στο blog. Το ανοίγω και διαβάζω το εξής από την Mamma El “Υπάρχει ένα δωράκι για εσένα. Έλα να το παραλάβεις!”

Ωπ… τι έγινε βρε παιδιά; Τι δωράκι με περιμένει; Τρέχω να το παραλάβω….

Και το δωράκι είναι πραγματικά έκπληξη για μένα. Πρόκειται για το One lovely blog award και είναι το πρώτο βραβείο που μου προσφέρουν στην blogoσφαιρα (άντε λοιπόν σιδεροκέφαλη….)

Mamma El σε ευχαριστώ με όλη μου τη δύναμη που με σκέφτηκες και χαίρομαι πολύ που με έβαλες σ’ αυτό το ωραίο “παιχνίδι”!

Τώρα κι εγώ πρέπει με τη σειρά μου να ακολουθήσω τους κανόνες που πάνε παρέα με το βραβείο. Έτσι λοιπόν θα πρέπει να :

1. Αποδεχτώ το βραβείο και να αναφέρω τον blogger που μου το απένειμε
2. Αναφέρω 7 τυχαία πράγματα για τον εαυτό μου
3. Απονείμω το βραβείο σε 15 bloggers, τους οποίους και πρέπει να ενημερώσω …

Λοιπόν, έχουμε και λέμε… Η αποστολή του πρώτου κανόνα εξετελέσθη. Ήταν άλλωστε δυνατό να μην το αποδεχτώ και κυρίως να μην ευχαριστήσω την Mamma El που μου το απένειμε;

Πάμε στην επόμενη αποστολή του 2ου κανόνα. Τα 7 τυχαία πράγματα για τον εαυτό μου Read more

photo from blogs.sch.gr/ndimitriou

Πριν μερικές μέρες, γυρίζοντας από την 1η συνέλευση γονέων και κηδεμόνων του δημοτικού σχολείου έγραψα ένα ποστ που μπορείτε να διαβάσετε εδώ “Χωρίς να σπάσεις αβγά ομελέτα δεν γίνεται“. Το επόμενο πρωί, σαφέστατα πιο ήρεμη από πλευράς εκνευρισμού, αλλά ακόμη πιο αποφασισμένη να βγάλω άκρη, προσπάθησα να μάθω σε πρώτη φάση από υπεύθυνα στόματα τι ακριβώς προβλέπεται βάση νόμου για τα ολοήμερα σχολεία και την σίτιση των παιδιών, αλλά και την καθαριότητα των σχολείων.

Προς ώρας καταλήγω στο ότι το ίδιο το “κράτος” σε οδηγεί να “κινηθείς εκτός νόμου για να κάνεις τη δουλειά σου”. Και θα σας πω τι εννοώ και γιατί τελικά οι πλειοψηφία των γονιών στα σχολεία αποφασίζουν να κάνουν τη δουλειά τους Read more